zapomniany sad

pnie jabłoni otula

przedwieczorna mgła

jednostajny deszcz...
długi łańcuch
zapomnianych twarzy

listopadowy wieczór
rozplatam przed lustrem
blask księżyca

bezsenna noc

uczę się kształtu

ciemności

płatki wiśni
na wietrze
— twarze moich bliskich

 

stary Kameduł
milczy o tym samym
przydrożny głaz

Chrystus na krzyżu
w przydrożnej kałuży
samo niebo

pozew o rozwód
kropka
w każdym zdaniu

zbyt wczesna jesień...
karmię przetartym jabłkiem
mojego ojca

zachodzące słońce
rozsypane na stole
kolory wspomnień

kra za krą...
wczorajszy chłód
odpływa z hukiem