letnie przesilenie
trzciny podpierają
owal księżyca

 

sen o Japonii
podążam za wonią
kwitnącej wiśni

gdzie jesteś słowiku?

na złamanej gałęzi

osiada mgła

zamek z piasku —

on pyta dlaczego

odchodzę

dziura w dachu

odziedziczona po babci

wiosenna pełnia

droga we mgle

coraz mocniej trzymamy się

za ręce

delikatna mgła

niemal dosięga ziemi

jej biała suknia

okno szpitalne
z każdą nocą ubywa
księżyca

poranna rosa —
stary pustelnik
zdejmuje sandały

 

wśród nocnej ciszy —
wszystkie ścieżki prowadzą
do stajenki

spotkanie po latach
kruszę stopą lód
na kałuży

 

Fuji-san...
wzrok turysty
sięga nieba

 

uliczka we mgle
nie wiadomo skąd
poranny chłód

 

lato w górach...
chłód który wynoszę
z jaskini

upał
nawet w letniej sukience
białej jak śnieg

styczniowy półmrok

rzeka traci

swój szum

kwitnąca wiśnia 

stary ogrodnik zdejmuje

kapelusz

 

 

 

upał
na progu domu
resztki cienia

skansen —
skrzydło wiatraka rzuca
nieruchomy cień

zdejmuję płaszcz

na koniuszkach gałęzi

pierwsze pąki