wsiąkają w papier
akwarelowe płatki
wiśnie na wietrze

 

gwiaździsta noc
całe niebo na szybie
w śladach paluszka

blask złotej nici 

drobnym ściegiem opada 

pierwszy jesienny liść 

koniec roku

rozwiązane sznurowadło

podąża za butem

samotne święta

w obu dłoniach

przełamany opłatek

fundamenty starej fary

patrzymy w niebo

oparci o siebie

kałuża

wskakuję

w moje dzieciństwo

odlatujące żurawie
znoszony płaszcz ojca
pełen wiatru

ulewne deszcze
nadaję imię
psu przybłędzie

kapliczka na szlaku
dziękuję za wszystkie moje
niespełnione marzenia

po tsunami
nadmiar
pustki

 

 

 

zimowy ogród
cień płotu oddziela
biel od bieli

mała stacyjka —
nie wiadomo skąd
płatki wiśni

znów jestem wolna –
koń kruszy kopytami
zamarznięte kałuże

 kamienny pył
miarowy dźwięk wykuwanej
 daty śmierci

ruiny kościoła

te wszystkie modlitwy

pod gwiazdami

teatrzyk cieni —
całe życie królika
w moich rękach

młyńskie koło
powoli obraca się —
coraz więcej gwiazd

biel
woda wpada
 w swój szum

kwitnące wiśnie  —
zwrócone w stronę okna  
puste krzesło